Қалқаман Саринның тіл туралы өлеңдері бар ма?

(жалғасы)

Қамын ойлар қызыл тілдің, 

Сәт келгенде жүз іркілдің. 

Кімге тұтқа бола алмақсыз, 

Көшін бастап сіз ұлтымның? 

Жапты жала, жақты күйе, 

Тілден қашты нақты кие. 

Көксегенің – көк тиындық, 

Бедел, билік, боқ дүние. 

Көрген жанның өзі ашынар, 

Келді емес пе кез асығар. 

Көр боп қалған көкірегіңнің 

Күн туар ма көзі ашылар?!.

Қалқаман Сарин

Мінбедегі мұңсыз қауым, 

Кімнің айтып жүрсіз дауын? 

Өзегімді өрт боп шалған, 

Өзің болдың – тілсіз жауым. 

Рухымның кім құнын сұрар, 

Дінің – шала, тілің – шұбар. 

Басқа жұртқа бал жегізіп, 

Ұлт дегенде уың шығар. 

Тілін даттап тұғырлы ұлттың, 

Сонда кімнің суын жұттың? 

Адамдықтың арын былғап, 

Баба тілдің туын жықтың. 

Ана сүтін ембегендей, 

Ана тілін кем көрердей. 

Сізде қандай құдірет бар, 

Пірге балап қол берердей? 

(жалғасы төменде)

Мұнар да мұнар, мұнарлы күннен мұң жұтып, 

Бабалар өтті-ау, біздерден биік жыр күтіп. 

Ұлтымнан қалған уызымды әбден ірітті, 

Ұл менен қызға удай бір ащы тіл бітіп. 

Ата-бабамыз жаһанданамыз деген жоқ, 

Келбетін сақтап келмеске кеткен кемел боп. 

Еуропаның ән-күйі десе елеңдеп, 

Анаңның мынау әлдиі десе керең боп... 

Не дерсің анау желігіп жүрген қызға арсыз, 

Не дерсің мынау намыссыз ұлға ұждансыз. 

Қор көріп өзін, өзгенің құлы боп кетер, 

Боркемік ғұмыр бұйырды неге, бізге әлсіз?

Қалқаман Сарин